Opis botaniczny i występowanie
Piołun pospolity to bylina osiągająca do 1 metra wysokości, o charakterystycznych srebrzystoszarych, jedwabiście owłosionych liściach i drobnych, żółtych koszyczkach kwiatowych. Występuje powszechnie w całej Europie Środkowej, porastając suche miedze, nieużytki i słoneczne wzgórza.
Główne związki czynne
- Gorycze laktonowe: Absyntyna, anabsyntyna i artabsyna — nadają roślinie intensywny, gorzki smak.
- Olejek eteryczny (do 1.5%): Zawiera tujon (alfa- i beta-tujon), octan tujylu, chamazulen oraz pinen.
- Flawonoidy: Izoramnetyna, kwercetyna, kempferol o działaniu antyoksydacyjnym.
- Garbniki i kwasy organiczne: Działanie ściągające na błony śluzowe.
Mechanizm działania w układzie pokarmowym
Działając na receptory smakowe języka, piołun odruchowo wyzwala wydzielanie śliny, soku żołądkowego, żółci oraz enzymów trzustkowych. Związki goryczowe tworzą wybitnie nieprzyjazne środowisko dla obcych drobnoustrojów i pasożytów jelitowych, zmuszając je do odczepienia od ścian jelita.
Przeciwwskazania i bezpieczeństwo
Piołunu nie wolno stosować w ciąży (działanie poronne) ani podczas laktacji. Nie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia, u osób z krwawieniami z przewodu pokarmowego, chorobą wrzodową oraz padaczką. Maksymalny czas ciągłej kuracji: 10-14 dni.
Sprawdź dokładną instrukcję parzenia piołunu na stronie Receptury Ziołowe.